Zoals reeds vorige maal geblogged, ben ik met mijn kleindochter een paar dagen naar Londen geweest. Ook dat ik de tol aan het betalen was voor een onderneming, die je als whiplash-patient eigenlijk helemaal niet aankan. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik met een paar dagen veel meer pijn, totaal geen energie meer en een hoop ellende er weer een beetje bovenop zou zijn na een week. Helaas is niets minder waar. Natuurlijk ik begrijp best dat mijn leeftijd ook een woordje meespreekt, maar wat ik deze week heb moeten doormaken, heeft daar echt niets mee te maken. Er waren dagen dat ik dacht, was dat het nou wel waard allemaal? Moet ik dit er voor overhebben? Dan moet ik toch JA zeggen. Mijn kleinkinderen zijn zoveel tekort gekomen aan leuke dingen en plezierige tripjes die andere oma's, die géén whiplash hebben,  wel met hun kleinkinderen kunnen doen, dat ik toch blij ben dat ik het heb gedaan en JA ik zou het weer doen. Nog steeds ben ik rijp voor het grof vuil en kan ik eigenlijk verder nog steeds maar zeer weinig. Slik veel meer pillen dan goed voor me is, maar het moet een beetje dragelijk blijven. Regelmatig lig ik overdag dan ook in een soort coma en als ik daar dan weer uitkom, heb ik echt géén idee van tijd, noch van het feit dat ik niet in mijn bed lig, maar op de bank.

Van de week belde mijn vriendin Jacqueline, ze was ook helemaal aan het eind van haar latijn en dan ben ik eigenlijk de enige bij wie ze het even kwijt kan. Andersom is dat gelukkig ook het geval. We hebben genoeg aan een half woord, omdat we van elkaar weten wat we doormaken en hoe moeilijk het is om het vol te houden. Ze is Woensdag even bij me geweest en na een paar uurtjes babbelen samen, waren we allebei totaal kapot. Maar we kunnen dat gewoon aan elkaar zien en we kunnen het ook gewoon tegen elkaar zeggen. Op zulke momenten komt dan weer even die wanhoop, die kwaadheid en het ONBEGRIP van mijn kant naar boven. Waarom, denk ik dan, worden we maar steeds niet geloofd en serieus genomen. Voor ik naar Londen ging was ik even bij de huisarts, vanwege een allergie die al bijna een jaar duurt. Daar zat een arts in opleiding, dus heb ik meteen even van de gelegenheid gebruik gemaakt en gevraagd, wat ze in de opleiding had geleerd over whiplash. Nou dat was dus bedroevend weinig. Ze wist er wel van en ze wist ook, dat er eigenlijk niets aan te doen is en dat dat waarschijnlijk de reden is dat de artsen niet weten wat ze met ons aan moeten. Dat vind ik op zich natrrulijk wel erg, maar geef het dan gewoon toe. Er zijn meerdere kwalen waar niets aan te doen is maar die wel serieus genomen worden. Whiplash (ook al mag ik het niet meer zo noemen, maar ik ben en blijf eigenwijs, dus doe het toch) is en blijft een besmet begrip en een woord dat liever niet wordt uitgesproken. Weet je: " IK HAD HEM EIGEN LIJK LIEVER NIET GEHAD". Fijn weekend allemaal ik ga weer even down.