25 Jaar is het nu bijna geleden, dat ik mijn whiplash opliep. Meteen moet ik dan ook weer denken aan de voorzijde van onze eerste folder als Whiplash Stichting:  "OOK EEN WHIPLASH OPGELOPEN? …………DAN LOOPT U OOK DE KANS, OP TE LOPEN TEGEN EEN MUUR VAN ONBEGRIP ! Hoe waar die tekst was en nog steeds is konden we toen nog niet echt goed inschatten.

Voor mezelf zit ik gewoon nog steeds met een heleboel dingen, waar ik na al die jaren nog steeds helemaal niets van begrijp. Ook al ben ik zoveel jaren met whiplash bezig geweest en er zoveel over geblogged. Zo kan ik absoluut nog steeds geen lang gesprek met iemand voeren, zonder daarna totaal uitgeput te zijn. Dat rare gevoel in mijn hoofd, dat ik niet kan omschrijven, maar waar ik af en toe stapelgek van wordt. Het feit dat ik totaal niet meer kan zingen, hoe komt dat nou? Waar zitten de beschadigingen precies en waarom komen ze bij geen enkel onderzoek naar boven. Ik ben van de week weer even in een hele diep gat gevallen. Ik kom uit een muziekaal gezin, mijn opa, vader en mijn moeder van alle kanten is het me meegegeven. Ik heb ook het talent meegekregen dat ik liedjes kan componeren, zowel tekst als muziek. Jaren geleden (vóór de whiplash) schreef ik regelmatig liedjes en ik had er één voor mijn dochter en één voor mijn zoon geschreven. Mijn  man (2 jaar geleden overleden) was ook zéér muzikaal en kon piano, gitaar en accordeon spelen en noten lezen. Ik zong mijn liedjes aan hem voor en hij zette het op papier zodat het bewaard bleef. Nu hij er niet meer is is er niemand in onze familie die die liedjes nog kan spelen. Ik vond dat jammer en wilde dat ze bewaard bleven, voor mijn  kinderen. Met mijn zoon Barry ben ik toen naar een vriend gegaan, die een studio heeft en we hebben de twee liedjes opgenomen. Nu wist ik wel dat mijn stem gewoon niet goed meer was, maar ik kan er zelf echt niet naar luisteren. Het is gewoon slecht. Ik zing vals, tegen de toon en kan geen mooie strakke noot meer houden. Nu zullen er veel lezers zeggen is dat nou zo erg? Ja voor iemand zoals ik, muziek is heel belangrijk voor me en zingen was dat ook altijd, is het een regelrechte ramp. Ik heb echt zitten janken toen ik het terughoorde. Natuurlijk heb ik het wel aan wat vrienden en familie laten horen en voor iemand die niet heel muzikaal is, zijn de cd's best leuk en ik krijg er ook veel leuke reakties op. Maar voor mezelf is het niet om aan te horen. Toch  blijf ik dan zitten met de vraag. Hoe kan dit nou? Wat is er dan beschadigd en waar zit die beschadiging dan en waarom komt die uit géén enkel onderzoek naar voren. Het zal altijd wel een geheim blijven, want het is natuurlijk voor niemand van belang, daar onderzoek naar te doen. Misschien, heel misschien, zal het iemand van een universiteit (ze zitten echt geregeld op mijn weblog) aanzetten tot nadenken. Nadenken over het feit, dat whiplash toch wel een heel gecompliceerde aandoening is, die je leven behoorlijk vergald. Misschien zullen ze na dit gelezen te hebben, eens hun denkhoofd gaan gebruiken. WHIPLASH IS ER EN ZAL ER ALTIJD ZIJN.  Ik ben het zo zat !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!