De weblog is inderdaad mooi geworden, maar helaas voor mij niet meer terug te vinden, ook niet via Google. Ik weet niet eens wat de nieuwe inlogcode is en de helft van al mijn verhalen en foto’s staan er nog steeds niet op. Zo jammer ik had er zoveel geweldige informatie op gezet en er lang en veel tijd aan besteed, waar veel Whiplash patienten iets aan kunnen hebben. Gisteren weer op het nieuws “Een kettingbotsing, gelukkig zijn er géén gewonden gevallen”"

Nou er is dus weinig veranderd op dat gebied, maar voor een heleboel mensen die bij die kettingbotsing betrokken waren is er héél erg veel veranderd. Hun leven zal er héél erg anders uit gaan zien. Mijn hart huilt voor ze !!!!!!!

Zojuist weer eens in kunnen loggen op mijn weblog. Het is lang geleden en ik wilde toch wel weer eens een kijkje nemen. Met mij gaat het redelijk goed op het ogenblik. Hoe minder stress hoe beter ik me voel. Hoewel, het is de laatste dagen wel even wat minder. Voor de tweede maal ben ik bestolen door een hulp van de thuiszorg en weer ben ik een heleboel spullen (incl. geld) kwijt. Vorige maal is al mijn goud gestolen en ben ik naar de politie gegaan. Nou die heeft er  geen barst aan gedaan en dus heeft het nu ook geen enkel nut om het weer aan te gaan geven. Ik ben er echt doodziek van. Het erge is dat de organisatie waarde “dames” voor werken het zo draaien, dat ik niet echt weet waar ik mijn spullen laat of dat misschien mijn vrienden of familieleden het hebben meegenomen. Dus moet ik weer een nieuwe strijd aanbinden. Volgens de organisatie ben ik de enige die bestolen is en dan nog wel 2 x, dat bestaat dus niet. Mijn vechtersmentaliteit is echter nog steeds aanwezig en ik ga dus echt in de tegenaanval, met whiplash en al. Ik kan nu eenmaal niet tegen onrecht. Ik hou u op de hoogte van mijn strijd.

Onder mijn laatste stukje dat ik heb geblogged, alweer een tijdje geleden, schreef ik zo maar uit het niets "Ik ben het zo zat". Waarom ik dat toen opschreef wist ik toen niet,  maar er moet een diepere ondergrond voor geweest zijn en daar ben ik nu dus eindelijk achter. Ik ben het gewoon zat. Het gevecht tegen de Non Believers, het gevecht tegen de omgeving, familie, vrienden, buren en artsen. Ik heb jarenlang meer dan mijn best gedaan  denk ik zelf en meer dan mijn steentje bijgedragen. Nu heb ik er geen zin meer in en de kracht niet meer voor en wil het stokje graag doorgeven aan de volgende generatie, die dit onmogelijke gevecht maar verder moeten voeren. Ik heb wel ondervonden dat alleen leven voor een whiplash-patient, hoe eenzaam het soms ook kan zijn, eigenlijk het beste is. Ik kan nu gaan liggen als ik wil, gaan slapen als ik wil en pillen nemen als ik daar behoefte aan heb, zonder daar uitleg voor te hoeven geven. Ik hoef niet ergens heen te gaan als ik het eigenlijk niet kan, maar het toch deed. Ik heb er vrede mee. Zelfs met mijn Whiplash, die  een groot deel van mijn leven heeft beheerst en dat is dagelijks nog zo. Maar misschien heb ik het eindelijk geaccepteerd, ik ben een whiplash-patient en dat zal ik altijd blijven. Er staat zoveel waardevolle informatie op mijn weblog, dat ik hem niet af wil sluiten, want dat zou echt zonde zijn. Mijn weblog trekt nog steeds, hoewel bijna onmogelijk te vinden op Google, behoorlijk veel bezoekers. Ik hoop echt dat dat zo zal blijven. Ook zal ik mailtjes die ik nog steeds ontvang wel blijven beantwoorden, maar voor de rest is de koek op. Ik wens iedere Whiplash-patient heel veel sterkte voor de toekomst en wat mezelf betreft, ik ga mijn spaarzame energie aan leukere dingen spenderen.

25 Jaar is het nu bijna geleden, dat ik mijn whiplash opliep. Meteen moet ik dan ook weer denken aan de voorzijde van onze eerste folder als Whiplash Stichting:  "OOK EEN WHIPLASH OPGELOPEN? …………DAN LOOPT U OOK DE KANS, OP TE LOPEN TEGEN EEN MUUR VAN ONBEGRIP ! Hoe waar die tekst was en nog steeds is konden we toen nog niet echt goed inschatten.

Voor mezelf zit ik gewoon nog steeds met een heleboel dingen, waar ik na al die jaren nog steeds helemaal niets van begrijp. Ook al ben ik zoveel jaren met whiplash bezig geweest en er zoveel over geblogged. Zo kan ik absoluut nog steeds geen lang gesprek met iemand voeren, zonder daarna totaal uitgeput te zijn. Dat rare gevoel in mijn hoofd, dat ik niet kan omschrijven, maar waar ik af en toe stapelgek van wordt. Het feit dat ik totaal niet meer kan zingen, hoe komt dat nou? Waar zitten de beschadigingen precies en waarom komen ze bij geen enkel onderzoek naar boven. Ik ben van de week weer even in een hele diep gat gevallen. Ik kom uit een muziekaal gezin, mijn opa, vader en mijn moeder van alle kanten is het me meegegeven. Ik heb ook het talent meegekregen dat ik liedjes kan componeren, zowel tekst als muziek. Jaren geleden (vóór de whiplash) schreef ik regelmatig liedjes en ik had er één voor mijn dochter en één voor mijn zoon geschreven. Mijn  man (2 jaar geleden overleden) was ook zéér muzikaal en kon piano, gitaar en accordeon spelen en noten lezen. Ik zong mijn liedjes aan hem voor en hij zette het op papier zodat het bewaard bleef. Nu hij er niet meer is is er niemand in onze familie die die liedjes nog kan spelen. Ik vond dat jammer en wilde dat ze bewaard bleven, voor mijn  kinderen. Met mijn zoon Barry ben ik toen naar een vriend gegaan, die een studio heeft en we hebben de twee liedjes opgenomen. Nu wist ik wel dat mijn stem gewoon niet goed meer was, maar ik kan er zelf echt niet naar luisteren. Het is gewoon slecht. Ik zing vals, tegen de toon en kan geen mooie strakke noot meer houden. Nu zullen er veel lezers zeggen is dat nou zo erg? Ja voor iemand zoals ik, muziek is heel belangrijk voor me en zingen was dat ook altijd, is het een regelrechte ramp. Ik heb echt zitten janken toen ik het terughoorde. Natuurlijk heb ik het wel aan wat vrienden en familie laten horen en voor iemand die niet heel muzikaal is, zijn de cd's best leuk en ik krijg er ook veel leuke reakties op. Maar voor mezelf is het niet om aan te horen. Toch  blijf ik dan zitten met de vraag. Hoe kan dit nou? Wat is er dan beschadigd en waar zit die beschadiging dan en waarom komt die uit géén enkel onderzoek naar voren. Het zal altijd wel een geheim blijven, want het is natuurlijk voor niemand van belang, daar onderzoek naar te doen. Misschien, heel misschien, zal het iemand van een universiteit (ze zitten echt geregeld op mijn weblog) aanzetten tot nadenken. Nadenken over het feit, dat whiplash toch wel een heel gecompliceerde aandoening is, die je leven behoorlijk vergald. Misschien zullen ze na dit gelezen te hebben, eens hun denkhoofd gaan gebruiken. WHIPLASH IS ER EN ZAL ER ALTIJD ZIJN.  Ik ben het zo zat !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Gistermorgen stond het al in de krant en 's avonds was het op het Journaal. De verzekeringsmaatschappijen mogen de boel niet langer rekken (hahahaha, sommige whiplashpatienten vechten al meer dan 15 jaar voor hun recht) maar moeten de geleden schade binnen een kortere termijn regelen. Ik wil elke whiplash patient dat toch echt afraden. Je kan binnen 2 jaar echt niet weten of je blijvende schade hebt opgelopen en zoja, dan heb je recht op een heleboel  meer dan dat je zou krijgen als je binnen die tijd je zaak afhandelt. Verder wil ik er ook nog even heel duidelijk bijzeggen  :"GA NIET IN ZEE MET EEN NO CURE NO PAY BURO".  Dat is totaal niet in uw voordeel en is ook niet nodig. Elke goede Letselschadeadvocaat, zal u meteen vertellen dat hij zijn kosten niet op u verhaalt, maar rechtstreeks bij de Verzekeringsmaatschappij. Er zijn op het ogenblik genoeg goede en betrouwbare Letselschadeadvocaten, die héél goed op de hoogte zijn, van de problemen die whiplash-patienten in hun verdere leven kunnen ondervinden en dat de schade en het schadebedrag aanzienlijk kan oplopen. Dit heeft natuurlijk ook te maken, met uw leeftijd, of u werkt en of de schade blijvend is. Het is dus gewoon van belang het ABSOLUUT NIET binnen 2 jaar af te handelen. Whiplash is een verradelijke aandoening, je kunt je een paar dagen goed voelen, om vervolgens weer als een vaatdoek in bed of op te bank te liggen, niet in staat om ook maar één stap te verzetten. Ook wil ik u even wijzen op de reaktie die Hanz (bedankt Hanz) vandaag op dit gebeuren heeft geplaatst. Lees die a.u.b. even door, het is de moeite waard.

Zoals reeds vorige maal geblogged, ben ik met mijn kleindochter een paar dagen naar Londen geweest. Ook dat ik de tol aan het betalen was voor een onderneming, die je als whiplash-patient eigenlijk helemaal niet aankan. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik met een paar dagen veel meer pijn, totaal geen energie meer en een hoop ellende er weer een beetje bovenop zou zijn na een week. Helaas is niets minder waar. Natuurlijk ik begrijp best dat mijn leeftijd ook een woordje meespreekt, maar wat ik deze week heb moeten doormaken, heeft daar echt niets mee te maken. Er waren dagen dat ik dacht, was dat het nou wel waard allemaal? Moet ik dit er voor overhebben? Dan moet ik toch JA zeggen. Mijn kleinkinderen zijn zoveel tekort gekomen aan leuke dingen en plezierige tripjes die andere oma's, die géén whiplash hebben,  wel met hun kleinkinderen kunnen doen, dat ik toch blij ben dat ik het heb gedaan en JA ik zou het weer doen. Nog steeds ben ik rijp voor het grof vuil en kan ik eigenlijk verder nog steeds maar zeer weinig. Slik veel meer pillen dan goed voor me is, maar het moet een beetje dragelijk blijven. Regelmatig lig ik overdag dan ook in een soort coma en als ik daar dan weer uitkom, heb ik echt géén idee van tijd, noch van het feit dat ik niet in mijn bed lig, maar op de bank.

Van de week belde mijn vriendin Jacqueline, ze was ook helemaal aan het eind van haar latijn en dan ben ik eigenlijk de enige bij wie ze het even kwijt kan. Andersom is dat gelukkig ook het geval. We hebben genoeg aan een half woord, omdat we van elkaar weten wat we doormaken en hoe moeilijk het is om het vol te houden. Ze is Woensdag even bij me geweest en na een paar uurtjes babbelen samen, waren we allebei totaal kapot. Maar we kunnen dat gewoon aan elkaar zien en we kunnen het ook gewoon tegen elkaar zeggen. Op zulke momenten komt dan weer even die wanhoop, die kwaadheid en het ONBEGRIP van mijn kant naar boven. Waarom, denk ik dan, worden we maar steeds niet geloofd en serieus genomen. Voor ik naar Londen ging was ik even bij de huisarts, vanwege een allergie die al bijna een jaar duurt. Daar zat een arts in opleiding, dus heb ik meteen even van de gelegenheid gebruik gemaakt en gevraagd, wat ze in de opleiding had geleerd over whiplash. Nou dat was dus bedroevend weinig. Ze wist er wel van en ze wist ook, dat er eigenlijk niets aan te doen is en dat dat waarschijnlijk de reden is dat de artsen niet weten wat ze met ons aan moeten. Dat vind ik op zich natrrulijk wel erg, maar geef het dan gewoon toe. Er zijn meerdere kwalen waar niets aan te doen is maar die wel serieus genomen worden. Whiplash (ook al mag ik het niet meer zo noemen, maar ik ben en blijf eigenwijs, dus doe het toch) is en blijft een besmet begrip en een woord dat liever niet wordt uitgesproken. Weet je: " IK HAD HEM EIGEN LIJK LIEVER NIET GEHAD". Fijn weekend allemaal ik ga weer even down.

Ik ben deze week 2 dagen met mijn middelste kleindochter naar Londen geweest. Nachten heb ik er niet van geslapen, want ik zag er tegenop als tegen een niet te beklimmen berg. Maar ik had het haar beloofd en het is natuurlijk best een eer als je kleindochter van 16 nog met je op stap wil en zich niet voor je schaamt. Ze vindt me een hippe oma en dat is mooi meegenomen. Gewapend met een tas vol pillen, pijnstillers, spierverslappers en slaappillen en een Medisch paspoort, zijn we aan de trip begonnen. De reis op zich was al een mijl op zeven, want we gingen met Easyjet, dat is lekker voordelig, maar ik vind het drie maal niks en doe het ook nooit meer. Eer je bij de gate bent, waar je van vertrekt heb je al minstens 2 kilometer gelopen en dan in een lange rij staan, je mag geen handtas op je schoot hebben, want dat kost 35 euro extra, die moest dus in de koffer. Je gaat niet door een Terminal, maar stapt net zoals vroeger buiten op het vliegveld in het vliegtuig. Dan kun je kiezen waar je wilt zitten en landt op Gatwick. Daar moet je eerst in een Shuttle die brengt je naar The Gatwick Express, kost ook een vermogen en dan naar Victoria Staion. Daar een taxi pakken en dan als je eindelijk in je hotel bent, ben je al half dood. (tenminste ik, mijnkleindochter had nergens last van en wilde meteen shoppen). Nu hadden we zo weinig mogelijk kleding meegenomen want het doel was natuurlijk shoppen in Londen. Nou dat is gelukt, onze koffers konden bijna niet meer dicht toen we teruggingen. Het eerste wat ze zag is dat we precies om de hoek van een Primark winkel zaten. Ik heb nog nooit zoiets groots en zo voordeligs gezien. Die tieners kunnen daar echt de leukste dingen kopen voor echt heel weinig geld. Het is daar zo groot en zo druk, dat op een paskamer wachten, geen optie is. We hebben dus op de gok kleding voor haar gekocht, want wat niet past mag je gewoon weer terugbrengen. Nou het bleek dat bijna iedereen dat had gedaan, want wat Tessa niet paste moest teruggebracht en die rij was nog langer dan de rij voor de kleedhokjes en de Kassa. Maar ze heeft genoten. We hadden een geweldig hotel, om de hoek van Oxfordstreet, dus vandaar naar Regent Street en toen op zoek naar Abercrombie & Fitch. Een merk  waar ik ook in Las Vegas naar uit moest kijken, want het is in Nederland alleen Online te koop en kost een vermogen. Onderweg kwamen we langs een prachtige Burberry zaak dus daar ben ik echt even over de schreef gegaan. Ik heb voor Tessa een beeldige blauwe Trenchcoat gekocht en voor mezelf een zwarte wat langere. We hebben de rest van die twee dagen alles in de Burberry tassen gestopt want dat stond wel leuk, een beetje snob zin we wel. We worden liever gezien met een Burberry tas dan met een tas van de Primark. Abercrombie was helemaal iets wat ik nog nooit heb beleefd. De zaak is gevestigd in een zijstraatje van Regentstreet en is gehuisvest in een prachtif statig oud Engels pand. Aan de buitenkant staat niet eens de naam Abercrmbie & Fitch, je kon alleen aan de lange rij die stond te wachten om naar binnen te mogen en aan de mensen die met tasje van Abercrombie naar buitenkwamen, dat we goed zaten. Wat een mensen alsof je het voor niets kreeg. Tessa heeft een spijkerbroek gekocht voor bijna 100 Euro en im moet eerlijk zeggen ik zie het verschil met een spijkerbroek van C & A echt niet. Het is heel vreemd, maar na mijn  ongeluk en de whiplash heb ik weinig energie, kan eigenlijk echt niet shoppen, want als ik 2 dingen  heh aangepast kun je me al naar huis dragen, maar lopen gaat redelijk goed, zolang ik maar niet stil hoef te staan. Maar de pillen en het samenzij n met met kleindochter hebben me erdoor gesleept en voor even had ik weer het idee een beetje te leven. Na het eten, gingen naar een winkeltje om proviand voor de avond in te slaan, bestaande uit, sapjes, snoep, chocola, kaasje en andere lekkere snackjes. Ik duikelde dan eerst het bad in en daarna mijn bed, terwijl Tessa nog een film ging kijken. De eerste nacht sliep ik als een blok, de tweede totaal niet. Mijn voeten voelden ik helemaal niet meer, die zaten van onder tot boven onder de blarenpleisters. Maar ik had nog een geluk, ik kwam in gesprek met een conc ierge van het Hotel en vroeg hem of er misschien een mogelijkheid was een kaartje te kopen voor Barry Manilow in Mei, hij treedt daar op in the London Arena. Hier was geen goeie plaats meer te krijgen en als ik ga wil ik hem van dichtbij zien. Nu bleek ook de concierge  een echte Manilow fan te zijn  dus we hebben samen in de Lobby Barry Manilow songs gezongen en hij is voor me gaan bellen en vond een ticket op één van de eerste 10 rijen. Meteen besteld, dus in Mei ga ik terug naar Londen, maar niet shoppen, echt alleen voor Barry Manilow.  Ik ben sinds ik terugben totaal `down and out`, maar het was het waard. Het enige wat ik nu nog kan is een beetje eten, even douchen (aankleden zit er helaas niet in) en voor de rest een beetje computeren en dan weer uitgevloerd in bed of op de bank. Pillen vlakbij, glaasje water ook bij de hand en proberen weer een beetje op verhaal te komen. Dat zal nog wel even nemen, het is nu dan ook echt weer pillentijd, maar ja als je met een whiplash dingen  wilt doen die je eigenlijk niet aankunt, moet je de tol betalen en dat doe ik dus dan maar.

Gisteren wilde ik graag mijn favoriete song van Barry Manilow (wie anders) op mijn weblog zetten "I Imade it through the rain", het is een hele mooie tekst en vind ik persoonlijk heel goed aansluiten bij mijn leven, zoals het verlopen is, na het ongeluk waardoor ik een whiplash opliep. Ik hoop dat het nu wel gaat lukken ik heb het al 4 x geprobeerd maar steeds niets. Mijn bericht was opgeslagen alleen nergens meer terug te vinden. Dit liedje wil ik graag op mijn begrafenis gespeeld hebben, samen met een liedje gecomponeerd door mijn opa Willy Chanson en een compositie van mijn vader Willy Rex. Klinkt misschien  wat morbide, maar het is gewoon de realiteit. Maar voor alle bezoekers die mijn bloed wel kunnen drinken en geloof me dat zijn  er heel wat, nog géén tijd voor een vreugdedansje. Ik kom uit een zeer sterk geslacht en ben dan ook van plan mijn gevecht voor de erkenning van het whiplash-syndroom nog jaren voort te zetten. Dus u kunt nog lang van mij genieten en ik nog lang van mijn whiplash.

http://www.youtube.com/watch?v=wlQPnNy6JR0

Het is nu ruim 2 jaar geleden, dat mijn man overleed. Twee jaar alleen is lang en vooral ook tamelijk eenzaam. Sinds enige tijd ben ik spelletjes aan het spelen op Facebook, (erg verslavend)  Daar zet je je foto's en gegevens op en aangezien er bij mij weduwe staat, mag ik wel zeggen dat ik aan aandacht echt geen gebrek heb. De meest smakelijke type's komen voorbij en bieden me een goed leven van Amerika tot in Verwegdistan. Maar wie kan je in hemelsnaam opzadelen met een whiplashpatient ? Dat kan en mag je niemand aandoen. Mijn man die zielsveel van me hield, heeft het er echt heel erg moeilijk mee gehad en dat is begrijpelijk. Van die mooie sportieve, vrolijke, altijd zingende,  energieke vrouw, was niet veel meer over gebleven na mijn ongeluk. Daarbij kwam natuurlijk ook nog het feit, dat ik niet serieus werd genomen en mijn spaarzame energie niet aan mijn man heb gegeven, maar aan het gevecht dat ik ben aangegaan tegen de zg "Non Believers", dwz de Medische wereld, die nooit van Whiplash hadden gehoord of er gewoon niet van wilden horen en dan natuurlijk niet te vergeten, de Verzekeringsmaatschappijen. Dat heb ik ruim 5 jaar gedaan en hoewel zeer succesvol, het is wel ten koste gegaan van ons familieleven. Mijn moeder en schoonmoeder waren al dik op leeftijd, begrepen totaal niet wat er ineens met mij aan de hand was en ik kon ze de aandacht niet geven, die ze nodig hadden. Nu had mijn schoonmoeder gelukkig een engel van een dochter, maar mijn moeder moest het van mij hebben, want mijn broer en zus woonden beide in het buitenland. Geloof me er zijn echt momenten geweet, dat ik heb gezegd: "Was die slagboom maar op een wat definitievere plaats terechtgekomen". Dat is eigenlijk nooit meer overgegaan, omdat het af en toe gewoon onleefbaar is en het dagelijkse geknok tegen jezelf, de omgeving, de pijnstillers en andere pillen, de slapeloosheid, de pijn, eigenlijk te veel om op te noemen, erg moeilijk is. Bij mij ligt dan ook heel vaak een draak op de loer, genaamd DEPRESSIE. Tot nu toe heb ik hem goed kunnen verslaan, gelukkig zonder anti-depressiva, ik wil die er gewoon ook niet nog bij hebben. Ik heb gewoon toch ondanks alles het geluk, dat ik gezegend ben met een bijzonder sterk karakter. Maar eenzaam en moeilijk dat zal het wel blijven..Barry Manilow (mijn absolute favoriete zanger) heeft zo'n prachitg liedje geschreven, "I made it through the rain"". Ik heb het al eens op mijn weblog gezet. De tekst is zo mooi en zo passend voor whiplash-patienten die net als ik door hebben geknokt en dagelijks nog doorknokken om dat leven, dat voor ons whiplash-patienten is overgebleven, vol te houden en er misschien, net als ik een beetje steun aan hebben. Ik wilde het er nog een keer opzetten, maar Youtube is aan Google gekoppeld en ik krijg het niet voor elkaar. Komt nog wel een keer.

KEEP ON SMILING !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Het is duidelijk te merken voor ons whiplash-patienten dat het weer aan het veranderen is, want met de schommelingen van de barometer, schommelen onze klachten lustig mee. De hoofdpijnen, duizeligheid, misselijkheid het suizen van de oren het totale gebrek aan energie is weer aan de orde van de dag. Sinds ik weer wat meer aandacht aan mijn weblog besteed, is het bezoekersaantal weer behoorlijk toegenomen. Dat is goed, want er staat zoveel goede en vooral belangrijke  informatie op.(Universiteiten lees ze eens door) Ik noem alleen maar de lezingen, gehouden tijdens onze congressen, van bv Dr. C.C. Querido, Dr. H. Hamburger, Professor Oosterveld, Professor Bastiaans en Dr. W. Clay, stuk voor stuk allemaal zeer  de moeite van het lezen waard. Dan natuurlijk ook de stukjes van de whiplash-patienten zelf, dat geeft een perfect beeld, hoe het is om met een whiplash te moeten leven. Moeilijk, moeizaam en vermoeiend en soms moeilijk vol te houden. Er is op het ogenblik weer totaal geen aandacht voor whiplash, tot grote vreugde van sommige artsen, (mijn huisarts vindt bv dat er al teveel aandacht aan whiplash wordt besteed). Hier krijgt ze van mij dan ook de poedelprijs voor. Maar helaas zal ze er niet echt van onder de indruk zijn. Ik denk soms met pijn terug aan mijn helaas overleden vorige huisarts Dr. Theo Stokman. Wat was dat een geweldig mens. Hij kende me al vanaf het begin dat hij zijn praktijk opende en heeft géén moment getwijfeld aan mijn  klachten en aan mijn verhaal en heeft er werkelijk alles aangedaan om mijn leven zo leefbaar mogelijk te maken. Uiteindelijk zijn we samen op een mix van 2 medicijnen gekomen die het mij mogelijk maken (mits ik ze weer niet vergeet in te nemen) een groot deel van de dag redelijk zonder pijn door te brengen. Natuurlijk heb ik ze nu nog niet ingenomen en mijn hoofd begint me daar nu echt wel op te wijzen, dat het de hoogste tijd is. Dus ga ik dan maar weer aan de pil (op mijn leeftijd staat dat wat raar). Maar ik ben er wel blij mee, want as zondag wordt mijn kleinzoon Oscar alweer 12 en met de pillen kan ik een groot deel van zijn verjaardag gewoon meemaken. Fijne dag nog allemaal. Wordt wel weer vervolgd.